De nieuwste games

De afgelopen maanden zijn er weer enkele fantastische games uitgebracht, die door de gaming gemeenschap met groot enthousiasme en waardering zijn ontvangen. Street Fighter en Tekken zijn eigenlijk al decennia lang erg geliefd bij de liefhebbers. Samen met Mortal Kombat behoorden de twee spellen een lange tijd tot de meest gespeelde en verkochte vechtspellen. Capcom was in 2011 met het briljante idee gekomen om Street Fighter en Tekken tot een videospel samen te voegen. Street Fighter X Tekken is een 2D videogame waarbij de karakters van Street Fighter en Tekken recht tegenover elkaar staan.

Verder is er ook een nostalgisch toetje bedacht door Capcom, want er zitten ook enkele gastpersonages in het spel zoals Mega Man, Pac Man, Toro, Cole en Kuro. Het spel levert spektakel dankzij de verschillende teams en de combinatie van indrukwekkende karakters. Capcom laat zien dat dromen toch uit kunnen komen. Veel gamers dringen al decennia lang aan op een battle tussen Ryu en Kazuya of Ken en Heihachi. Het spel werd in maart geïntroduceerd en de meeste recensenten zijn laaiend enthousiast. Naast het vechtspel zijn ook games zoals Battlefield III en COD: Modern Warfare III goed ontvangen.

Wat dat betreft zijn de recensies erg nuttig om een goed beeld te krijgen voordat je daadwerkelijk besluit om een game aan te schaffen. De games worden namelijk beoordeeld op verschillende punten. Een uitvoerige analyse, beelden en fotomateriaal van de games levert genoeg informatie om tot een heldere conclusie te trekken. Al kan een speler natuurlijk altijd nog het beste zelf het spel ervaren voor een realistischer eindoordeel. Online casino gaming is een andere vorm van gaming, die ook heel erg populair is. Ook in deze sector kunnen recensies de spelers voorzien van de beste en meest recente informatie.

Hoewel games zoals Street Fighter, Tekken of Mortal Kombat hun entree nog niet hebben gemaakt in de online casino industrie, zijn er wel veel andere personages die hun weg hebben gevonden. Zo zijn er veel casino spellen waarin de Marvel karakters een hoofdrol spelen. Populaire kaskrakers zoals Iron Man, Spiderman, The Incredible Hulk en The Fantastic Four zijn al omgedoopt tot gokkast.  Bovendien zijn enkele van deze gokkasten voorzien van gigantische jackpot van enkele miljoenen euro’s. Het is een geweldige manier om op een goedkope manier veel geld te winnen. Regelmatig worden er nieuwe toonaangevende gokkasten uitgebracht. Zo kon men recent nog kennis maken met een gewelddadige Scarface gokkast.

Death is back, with a vengeance!

Gesponsorde video: Death is back, with a vengeance!

Eind juni 2012 is de geplande release van Darksiders II. Dit multi-platform, hack ‘n slash spel van Vigil Games en THQ gaat verder waar het verhaal van Darksiders I ophield.

De Darksiders saga is gebaseerd op het Bijbelse verhaal van de vier ruiters van de Apocalyps. In het eerste deel van het spel is de hoofdrol voor Oorlog, om zijn rol te gaan spelen in de Apocalyps. Het hele verhaal blijkt echter niet zo zwart-wit te zijn. In het tweede deel blijkt Oorlog door de Charred Council te zijn verbannen naar de Aarde, iets dat zijn collega Dood maar moeilijk kan verkroppen. Hij is er van overtuigd dat Oorlog het slachtoffer is van een complot en dat hij nooit de Apocalyps in z’n eentje zou starten. Boos en belust op wraak reist Dood af naar de Nether Realms, een plek tussen hemel en hel, om gunsten te innen van enkele machtige en duistere figuren.

In Darksiders II speel je de rol van Dood, met de zeis als machtig wapen. De previews van dit spel zijn echt adembenemend en de Dood lijkt in niets op de Magere Hein zoals we hem kennen, gehuld in een mantel. Wat we hier zien is de Dood als een soort superheld, maar dan met een zwart randje. Zijn onafscheidelijke zeis is ook niet meer het landbouwgereedschap van vroeger, maar een machtig wapen, dat gebruikt wordt om de meest formidabele tegenstanders mee neer te maaien.

Darksiders II zal waarschijnlijk eind juni 2012 op de markt komen voor de Playstation 3, Xbox 360, Wii U en voor Windows. Een nadeel is, dat het door enkele technische problemen geen multiplayer variant kent. Hoe dan ook, dit belooft weer een schitterende strijd te worden tussen Hemel en Hel en alles dat er tussen zit.

Dit is een gesponsorde post.

Mortal Kombat: Deadly Alliance

Toen het eerste deel van Mortal Kombat uitkwam was er een ware woede ontstaan onder de ouders. ‘Wat als mijn kleine zoon straks zijn vriendjes wil onthoofden omdat hij dat in dat spel heeft gezien??’. Ed Boon, één van de vaders van de Mortal Kombat reeks trok zich niks aan van deze vrij zielige en overbezorgde opmerkingen en al snel kwamen deel 2 en 3 op de markt. Allebij toppers, hoewel bij deel drie veel mensen al het gevoel kregen dat het teveel van hetzelfde werd. In de hoop om Mortal Kombat weer nieuw leven in te blazen werd deel 4 compleet in 3d gemaakt, maar ook deze game was meer van hetzelfde en zag er niet verbazend mooi uit. 

Tijden is het stil geweest bij de Mortal Kombat studio’s van Midway maar toen kwam het bericht dat ze met deel 5 bezig waren, genaamd Mortal Kombat: Deadly Alliance.

AlliantieDe Deadly Alliance in de titel van MK: DA verklaart het hoofddoel van het verhaal. Hoewel het natuurlijk hakken en fatalities uitvoeren blijft, hebben alle vechtgames van tegenwoordig wel een verhaal en in dit geval is het de alliantie van de Shang Tsung en Quan Chi. Shang en Quan willen beiden onsterfelijkheid, de beloning van het winnen van de Mortal Kombat. Vanwege Raiden, de god van de donder, en de aardse krijgers konden ze dit voorheen afzonderlijk niet voor elkaar krijgen, daarom hebben ze besloten om samen te werken, om Raiden en de aardse krijgers voor eens en altijd te vernietigen.

Simpel vertaald; vermoord hen en je hebt geen last meer van ze.

Liu Kang… FINISHED?

De karakters die je terug zal vinden in MK: DA bestaan uit 20 nieuwe en oude karakters. Nieuw zijn namen als Moloch en Mavado en het schijnt zelfs dat er een vrouwelijke Sub-Zero zal verschijnen in MK: DA. Enkele oude bekenden zijn Kung Lao, Johnny Cage en Sonya. Opvallend is dat Midway ervoor heeft gekozen om Liu Kang uit de game te laten, maar dan nog, als je een beetje bekend bent met de Mortal Kombat reeks, hebben we grote kans dat Liu Kang toch als geheim karakter speelbaar zal zijn.

Voor de moves heeft Midway meer de stijl van Tekken en Virtua Fighter gekozen. Elke vechter heeft drie beginstanden en uit elke stand zal je 16 tot 17 verschillende moves kunnen uitvoeren, wisselen van stand wordt gedaan door één simpele druk op een knop. Het gebruik van wapens dat werd geïntroduceerd in MK4 is in MKA verder uitgewerkt. Eén van de drie gevechtsstanden is er dan ook één met je wapen. Dit om de wapens niet een ‘leuke’ bijkomstigheid te laten zijn, zoals in MK4, maar zodat je veel moves kan uitvoeren met je wapens, die tevens stukken harder aankomen dan een bitchslap met de vuist. Qua gebruik van wapens lijkt het erop dat MK: DA wat van Soul Caliber weg heeft, wordt MK: DA dan de perfecte mix van verschillende vechtgames?

Uiteraard kan je met de terugkomst van karakters als Johnny Cage en Sonya enkele bekende moves terug vinden, zoals de bekende split-uppercut van Johnny Cage, waarbij je deze keer gelukkig niet meer een speciale knoppen combi hoeft te doen, nee, Cage gaat deze keer netjes uit zichzelf in split stand (auw) bij het uitvoeren van de uppercut.


Fifa- Pe4, the verdict

WoW mag misschien dé hype zijn op Troublemakers, het is een game die me helemaal niet bezig houdt. Nee, in mijn kamer is het momenteel toch echt het voetbal-genre dat hoogtijdagen viert en deze verslaving herinnerde mij aan een nog niet geheel uitgemaakte strijd; wie is nou de definitieve Cup-winaar, Fifa 2005 of Pro Evolution Soccer 4?

De discussie over welke van de twee games nou de beste footie is, is hier op de site al vaker gevoerd. Deze discussie was een half jaar terug, toen beide games net uitkwamen, natuurlijk veel actueler, maar omdat op dat tijdstip nog niemand de tijd heeft gehad om zich in beide games te verdiepen, was de discussie hierdoor ook veel oppervlakkiger. Veel verder dan wat geroep van fanboys van beide kampen kwam het niet en een genuanceerde reactie was vaak dan ook ver te zoeken.
Afgelopen half jaar heb ik me echter verdiept in beide footies en na honderden uren balletjes trappen ben ik tot een oordeel gekomen dat hieronder in een metaforisch potje voetbal geveld zal worden. Ik presenteer u, op de vooravond van de finale van de Champions League, een echte finale in digitaal voetballand; een potje Fifa 2005 vs Pro Evo 4; EA vs Konami oftwel Canada vs Japan; hieronder een live verslag van een bijzondere wedstrijd…

Voorbeschouwing

Zoals de meesten van jullie weten hebben beide teams hebben een betrekkelijk lange voetbalgeschiedenis waarop ze terug kunnen kijken. Fifa ontstond in 1993 met ‘Fifa International Soccer’ voor de Sega Genesis. Pro Evolution Soccer ontstond in ‘1995 met ‘International Superstar Soccer’ voor de SNES. Hoewel Fifa met EA een spreekwoordelijke Abramovich achter de schermen heeft zitten, heeft men dat in het verleden niet altijd af te kunnen lezen aan Fifa’s spelstrategie: de Canadezen hebben jarenlang vastgehouden aan de toverformule ‘never change a winning team’ en dat kan van de Russische olie-sjeik nou niet bepaald gezegd worden…
De afgelopen twee jaren heeft EA echter twee grote aankopen gedaan, die in de media breed zijn uitgemeten; in 2004 de ‘Off the ball-control’ en in 2005 het ‘First touch’ systeem. De ‘Off the ball control’ is een soort van Winston Bogarde aankoop gebleken en mocht al snel plaatsnemen op de bank, terwijl het ‘First touch’ systeem echt een nieuwe aanwinst is gebleken die het spel op een beduidend hoger niveau heeft gebracht.

Voor beide teams is dit nou niet bepaald een thuiswedstrijd. Het professionele voetbal speelt zich natuurlijk af in Europa en dat ligt natuurlijk voor zowel de Canadezen als de Japanners nou niet bepaald in de achtertuin. Eigenlijk is het een beetje jammer dat wij voetbalgekke Europeanen ons op digitaal gebied door Jappen & Yanks laten voorschrijven hoe het spelletje gespeeld dient te worden, maar dat is nou eenmaal zo…
Time for Kickoff!

1ste Helft: Vorm

1e tot 6e minuut van de wedstrijd… presentatie
Wanneer men beide spellen naast elkaar op gang ziet komen, valt een ding meteen op: de presentatie is bij Fifa negen keer mooier dan bij Pro Evo. Fifa bestaat uit mooie, strakke overzichtelijke menu’tjes en dat kan van Pro Evo nou niet bepaald gezegd worden. Alles oogt bij Pro Evo een beetje sober en het is niet allemaal even overzichtelijk. De kleuren in Pro Evo zien er een beetje uit alsof ze 25x gewassen zijn met een slecht wasmiddel; binnen vijf minuten schieten de Canadezen 1-0.

6e tot 20e minuut… graphics
Wanneer men zijn eerste wedstrijd speelt, aanschouwt men natuurlijk eerst de grafische pracht. Weer wordt Pro Evo door Fifa overrompeld. De models van de spelers zijn bij Fifa mooier vormgegeven en van meer spelers zijn de gezichten real –life nagemaakt. Bij Pro Evo zijn bovendien alle gezichten nog steeds 2- Dimensionale plaatjes die slechts 3D lijken en dat valt me toch wat tegen. Dit lijkt een ware slachtpartij te worden, de Japanners lijken makke lammetjes, de Canadezen schieten eenvoudig de 2 – 0 binnen.

21e tot 35e minuut… sound
Nu de grafische prestaties beoordeeld zijn, laten we ons tweede zintuig los op de actie in de wedstrijd; het gehoor. EA heeft het commentaar wederom laten inspreken door de bekende BBC –commentator John Watson en zijn sidekick, de Schotse ex- international Ally McCoist. Konami heeft gekozen voor Trevor Brooking en Peter Brackly. Nu ben ik intussen een beetje uitgekeken op het commentaar van Watson en z’n holmaat McCoist, maar met die suffe lullen die commentatoren spelen in PE4, maken zij korte metten. De tekst van Brooking en Brackly uit PE4 is zeer beperkt en ze spreken het weinig levendig uit. Watson onthoudt zich in Fifa van de gepeperde uitspraken die hij in werkelijkheid wel eens doet ( als verslaggever zei Watson eens tegen zijn mede-commentator, in de veronderstelling dat zijn microfoon uit stond, iets in de zin van ‘Wat is die Desailly toch een luie kut-neger’, een actie die hem bijna zijn baan gekost heeft ) en het commentaar van Watson & Co verandert danwel niet veel elk jaar, toch klinkt het nog steeds erg energiek en draagt het goed bij aan de sfeer in de game.
Fifa 2005 is wederom voorzien van een prachtige soundtrack. Hoewel de namen van de meeste artiesten mij weinig zeggen, weten ze mij zeker te overtuigen. PE4 heeft geen soundtrack en de muziek komt niet verder dan een paar typische game – deuntjes.
De overige geluiden in de game vind ik bij Fifa ook beter. Misschien dat ik gek word en dat ik door het vele Fifa spelen hallucinaties begin te krijgen, maar als ik met Ajax tegen PSV speel dan hoor ik het publiek toch echt roepen: ‘boeren, boeren, boeren….’. Watson en McCoist spelen met een mooi 1-2 ‘tje de Japanse verdediging uit en brengen de Canadezen op een 3 – 0 voorsprong…

36e tot en met 45e minuut… licenties
Wederom biedt Fifa je veel competities aan die allemaal volledig gelicenseerd zijn en dit komt de sfeer in de game zeker ten goede. Het enige team uit het gehele spel dat niet gelicenseerd is, is het Nederlands Elftal en dat hebben we te danken aan onze eigen KNVB. Al jaren lopen de onderhandelingen tussen de KNVB en EA spaak, omdat de KNVB als enige voetbalbond te veel geld wil hebben voor deze licentie. Dit kan echter niet verhinderen dat Fifa 2005 het meest complete voetbalspel is dat ik ooit gezien heb: ‘EA Sports, it’s in the game’, ik hoor het Van der Vaart nog zeggen.
PE4 heeft een aantal landencompetities gelicenseerd en andere weer niet. De Nederlandse, Spaanse en Italiaanse competities zijn volledig gelicenseerd, de Engelse, Duitse en Franse competities echter slechts deels. Van deze laatste zijn wel de spelersnamen correct, maar de namen van de clubteams niet, zo heet Chelsea bijvoorbeeld ‘West Londen Blue’ en Bayern Müchen ‘Rekordmeister’. De landenteams zijn ook deels gelicenceerd. Hoewel de Japanse verdediging veel weerstand biedt, koppen de Canadezen de 4 – 0 binnen.

Rust

Wat betreft de ‘vorm’ worden de Japanners zeker overrompeld, maar dat was de verwachten. Het is gewoon goed merkbaar dat het budget voor Fifa 2005 groter is dan dat van Konami voor PE4. De huidige score van 4-0 kan ook wel getypeerd worden als $ – 0. Kan PE4 in de tweede helft nog genoeg kansen creeren om de score gelijk te trekken?

2de Helft: Talent

46e tot 56e minuut… bediening
De indeling van de toetsen is in beide games iets anders, maar de mogelijkheden die men met zijn speler heeft, zijn ongeveer dezelfde. Bij Fifa kan men met de rechter knuppel (Xbox) een aantal trucjes uithalen, die het passeren van een mannetje wat makkelijker maken. De indeling van de toetsen kan bij beide games veranderd worden en in beide games is de bediening zeer duidelijk; zowel Fifa als PE4 weet het publiek te amuseren met mooi spel, beide weten echter niet te scoren.

56e tot 65e minuut… het speeltempo
In Fifa 2005 ligt het speeltempo een stuk lager dan in zijn voorganger 2004. Ook in PE4 is het speeltempo vertraagd ten opzichte van PE3. PE4 speelt echter nog steeds een stuk sneller dan Fifa 2005. Hoewel Fifa een wat realistischer spelbeeld weergeeft door middel van het lagere tempo, geef ik de voorkeur aan het snelle combinatievoetbal van PE4. Voor het eerst in de wedstrijd wordt Japan echt gevaarlijk; de Japanse spits passeert de Canadese verdediging op snelheid en weet de eerste treffer voor Japan binnen te slepen: 4 – 1.

66e tot 75e minuut… souplesse
De gameplay voelt bij Fifa 2005 en PE4 heel anders aan. De spelers van Fifa 2005 reageren een stuk soepeler dan die in zijn voorganger Fifa 2004. In 2005 kan men weer mannetjes passeren, dit was in 2004 absoluut onmogelijk. Ook het systeem van steekpasses is duidelijk verbeterd, waardoor men echt mooie acties kan creëren. Het first touch systeem waardoor men de bal bij aanname kan controleren is ook een echte vooruitgang. Toch kan Fifa 2005 qua souplesse niet tippen aan PE4. In PE4 passeert men mannetjes veel meer op gevoel, reageren de spelers soepeler en heeft men het gevoel dat men met de bal veel meer kanten op kan. Ook PE4 heeft feitelijk een first touch –systeem en heeft het eigenlijk altijd al gehad. Het verschil is slechts dat zij het nooit een naam gegeven hebben om er vervolgens een marketing-bom van te maken.

Naast het feit dat de spelers soepeler reageren, is ook het spelbeeld soepeler. Bij Fifa 2005 lijkt het voetbal statischer, houteriger en heb je teveel het idee dat men voortdurend standaardsituaties uitspeelt. Bij PE4 wordt meer de paniek van het echte voetbal uitgebeeld. Bovendien wordt het spel bij Fifa mijns inziens te vaak onderbroken. Het nemen van vrije trappen, corners en penalties zijn een soort van mini-games waarop men steeds overstapt, om dan weer terug komen tot het normale spel. De overgang van deze mini-games naar het normale voetbal maakt het geheel wat statisch en op deze manier wordt ook de tempo uit het spel gehaald. Bij PE4 zijn corners en vrije trappen op zichzelf gezien minder precies uitgewerkt, maar maken zij wel deel uit van het spel. Bij PE4 kan men bijvoorbeeld scoren uit de rebound van een vrije trap of een penalty. Dit is bij Fifa onmogelijk.
De Japanners zijn van nature wat fijner gebouwd dan de wat stijve en lompe Canadezen; soepeltjes wordt de Canadese defensie doorkruist en de Japanse spits schiet de bal op goal; de keeper kan de bal nog kort aanraken, maar deze ‘first touch’ kan niet verhinderen dat de bal alsnog in de Canadese netten invliegt: 4 – 2.

76e tot 85e minuut… overzicht
Een belangrijk element bij voetbal is natuurlijk het overzicht; als je niet weet waar je spelers staan, dan kun je ze ook niet aanspelen. Omdat bij PE4 het accent wat meer gelegd wordt op 1 tegen 1 confrontaties is de camera bij de standaardinstellingen wat meer ingezoomd dan bij Fifa 2005. Om deze reden maakt PE4 gebruik van een mini-overzichtje van het veld, zodat je altijd een idee hebt waar bijvoorbeeld je spitsen staan en of ze gedekt worden. Wanneer een (computergestuurde) spits begint met in te lopen om een actie te maken, dan gaat zijn stipje op het mini- overzicht knipperen. Bij Fifa is de camera meer uitgezoomd en is een overzichtskaartje dus niet nodig. Je kunt wel instellen dat een overzichtskaartje wel afgebeeld wordt, maar in dit spel is dat nogal overbodig. Ondanks het feit dat de camera bij PE4 meer ingezoomd is, vind ik PE4 toch overzichtelijker. Door op het kaartje te kijken heeft men in een oogopslag waargenomen welke spitsen rennen en welke rusten, bij Fifa zal men daarentegen zijn beeldscherm moeten afspeuren en dit duurt nou eenmaal wat langer. Bij voetbal is snelheid en timing alles; door middel van een goedgeplaatste steekpaas breekt een Japanse speler door de Canadese verdediging en scoort 4 – 3.

85e tot en met de 90e minuut… duurzaamheid
Beide games hebben naast de standaard spelmodes een singleplayer mode waarmee je aan de slag kan gaan; bij Fifa de ‘Career Mode’ en bij PE4 de ‘Masters League.’ De levensduur van een footie wordt mijns inziens echter niet zozeer bepaald door de omvang van de spelmodes, maar in hoeverre je in het spel kan ‘groeien.’ In dit opzicht biedt PE4 een langere leerweg dan Fifa 2005. Zowel het passeren van tegenspelers als het maken van mooie combinaties is bij PE4 meer een kwestie van oefening/inzicht en minder van een kwestie van toeval. Natuurlijk vergt Fifa 2005 ook enige oefening/inzicht wil men hier een mooie combinaties kunnen maken, maar de toevalsfactor is mijns inziens hier van grotere invloed dan bij PE4. Fifa 2005 is wat betreft gameplay een spel dat je dan wel sneller onder de knie hebt, maar ook sneller gemasterd hebt en dat gaat ten koste van de duurzaamheid: de Japanners scoren dan eindelijk de gelijkmaker: 4 – 4

3de Helft: Conclusie

Golden Goal… het spelplezier
Doorslaggevend voor een game is dan toch uiteindelijk het spelplezier. Welke game is leuker om te spelen? Het antwoord hierop is natuurlijk zeer subjectief. Bij Fifa 2005 draait het spel wat meer om de spelers en bij PE4 wat meer om het spelletje zelf. Fifa weet de stadionssfeer mooi over te brengen naar de game en biedt veel wat een studio-sport kijker kan waarderen. Vind jij het gehele spektakel rondom het voetbal onbelangrijk en ga jij meer voor het voetbalspelletje zelf? Dan moet je bij het wat meer sobere PE4 zijn, want PE4 geeft spelmatig meer diepgang.
Veel gamers op Gamecom vinden het een kwalijke zaak dat Fifa door middel van goede marketing wereldwijd beter verkoopt dan PE4, ik vind van niet. Ik denk dat veel mainstream –gamers meer plezier zullen beleven aan Fifa dan aan PE4. Mijn voorkeur gaat echter uit naar Pro Evolution Soccer 4: 4-5

De ultieme verslaving

Tijdens het schrijven van dit stuk wil ik maar een ding: terug naar mijn alter ego en levelen.

Het is de bezoekers vast opgevallen dat Troublemakers de laatste tijd, buiten het forum, angstig leeg is. Weinig tot geen updates, geen rants en we maken ook nog eens geen andere website belachelijk. Nou komt dit niet omdat we daar geen zin meer in hebben, maar omdat iedereen buiten één of twee schrijvers om helemaal verslaafd is aan World of Warcraft.

Voor hen die nog twijfelen over de game zal ik als game guru uitleggen waarom je dit spel juist wel of juist niet kopen moet. Laten we beginnen met het punt waar de meeste spelers tegenaan hekelen, de maandelijkse kosten. Ik moet eerlijk bekennen dat ik, als ik het van een afstandje bekijk, goedkoper uit zal zijn met WoW dan met welke andere game dan ook, ik speel namelijk niets anders meer. Bij de Dynabyte sta ik te turen naar al die games die ik voorheen zo graag wilde spelen zoals KotOR 2 en denk ik bij mezelf: face it, aan spelen kom je niet toe. (En dan toch nog Vampire: Bloodlines meenemen voor 20 euro. Je bent verslaafd of je bent het niet.)
12 euro in de maand is peanuts als ik kijk naar wat ik normaal uitgaf aan games in de maand, dus over die kosten hoeven de meeste gamers, buiten zij die veel kopiëren, zich dus geen zorgen te maken.

Op de vraag: “is het leuk?” kan ik antwoorden dat dat helemaal aan jezelf ligt. Speel zoals jij dat wil. Wil je solo? Blijf in je eentje. Wil je groupen? Join een Guild als de onze. Bij dit spel heb je het helemaal zelf in de hand. Als je het leuk begint te vinden zal je er dagen, maanden of misschien wel jaren plezier aan kunnen beleven.

Theramore Island, naar mijn mening het mooiste stukje WoW dat er is

Hier schuilt echter ook het eerst probleem met de game, het is ongelofelijk verslavend. En ik bedoel niet verslavend zoals Half-Life of Baldurs Gate, nee ik bedoel verslavend zoals de Civilization games, of Counter-strike. Aan je werk gaan is nauwelijks mogelijk met een pc in de buurt die het spel draaien kan, dus zorg ervoor dat je al je werk buitenshuis doet. Wat sommige spelers misschien als eng kunnen ervaren is dat het spel niet uit je hoofd raakt, je gaat ermee naar bed, en je wordt ermee wakker. Als jongen kan ik eerlijk zeggen dat ik nu meer aan mijn Warlock denk dan aan seks en dat is vrij ernstig.

Qua classes is het spel redelijk gebalanceerd, sommige zijn iets te sterk (Paladin, Rogue) en anderen hebben iets teveel nadelen zoals de Warrior, maar als je in een groep zit vervagen die verschillen al snel en wordt een Warrior opeens een buitengewoon handig karakter om bij je te hebben.

Al met al is het spel een aanrader als nooit tevoren, waar ik vorig jaar nogal teleurgesteld was toen WoW veel bovenaan de hitlijsten eindigde (een MMORPG kon nooit zo leuk zijn dacht ik), kan ik het nu alleen maar grondig met ze eens zijn. 144 uur binnen een week of 2 zou genoeg moeten zeggen, WoW is helemaal de Shit.

World of Warcraft. Endgame.

Daar zit ik dan, level 60 en geen fuck te doen. Ik log in, bezoek de auction house en daarna… Iedereen wil de kleine instances doen, ik heb alle items al. Het enige waar ik nog zin in heb zijn grote instances als Molten Core en Onyxia, maar 40 man vinden is al bijna onmogelijk, laat staan dat je deze mensen georganiseerd krijgt. Zondagavond om 19.30 dan maar… wat te doen in de tussentijd.

Endgame World of Warcraft bloedt dood op het moment dat je alle items die je wilt hebben wel ongeveer hebt. Wanneer je met 150 G op de bank je afvraagt wat je ermee zal doen is er toch iets mis. Mijn interesse voor andere games wakkert op hetzelfde moment ook weer aan, want hoewel ik de afgelopen maanden vrijwel exclusief met WoW bezig ben geweest heb ik toch een aantal games aangeschaft zoals The Bard’s Tale en was ik erg onder de indruk van de Battlefield 2 demo. Is dit dan het einde? Heb je WoW “uitgespeeld” als je het zat bent?

Huisgenoten raadden me aan een alt (alternative character) te beginnen, maar op lvl 10 heb ik zowel mijn overpowered shaman als mijn priest opgegeven, questen is doodsaai als je het doet om te levellen, als je alle quests al eens gezien hebt en de uitdaging eruit is. Een alt is niks voor mij, het is warlock of niks.

De banshee queen pickpocketen als Warlock is ook maar één keer leuk

Nu hoop ik maar dat de zin terugkomt door een patch of iets, maar eerlijk gezegd denk ik dat het vanaf nu bergafwaards zal gaan met WoW voor mij persoonlijk. Wat ga ik tenslotte doen met de items waar ik uren en uren aan heb besteed om ze te verkrijgen? PVP is nog steeds niet zoals het hoort (5 vs 5 CS style deathmatch, ga je dood dan wacht je maar). Alterac valley lijkt eigenlijk nergens op en CTF is niet veel beter. Eigenlijk worden beiden vernaggeld door het enorme voordeel dat de horde heeft met het bezit van long range shamans ten opzichte van de relatief zwakke paladin.

Met patch 1.6 gaat de warlock erg veranderen en ik hoop dat mijn zin om te spelen daarmee terugkomt. Het concept waar world of warcraft op draait is echter nog steeds kapot en dat fix je daar niet mee. Als je geen haalbaar doel meer hebt, is spelen zinloos. En zelfs al is je doel wel haalbaar, dan nog zie ik het niet zitten om weer 8 Scholomance runs te doen om die verdomde dreadmist mask te halen. Dire Maul is het enige lichtpuntje in de duisternis, een instance voor 5 man, geen gezeik, die nog maar eens doen dan. Bah het gaat te makkelijk, met de items die je vergaard hebt schiet je de vijand aan stukken en is de uitdaging er ook uit.

Soms verlang ik terug naar Baldurs Gate… 100% droprates, uitdagend tot het eind, net zo tactisch als WoW. Maar dan realiseer ik het me weer…. Baldur’s Gate had geen auction house.

Warlock, the nerfed class

Zoals inmiddels wel bekend zijn wij van de crew nogal verslaafd aan World of Warcraft. Toen ik een bak ijs moest toevoegen aan de toch al overvolle vriezer dacht ik werkelijk waar “Shit mijn inventory is full”. zal ik hierbij een stukje schrijven over mijn game ervaringen van de afgelopen 2 maanden. Omdat men toch blijft vragen naar nieuwe content.

1: World Of Warcraft

Het grootste deel van de tijd heb ik in dit spel gestoken en langzaam maar zeker begin ik daar steeds meer spijt van te krijgen. Het spel op zich is pure klasse en vreselijk leuk, maar als ik de Amerikaanse fora lees komt toch erg duidelijk naar boven dat Warlock als klasse zeer ongeschikt zijn voor de endgame.

Als warlock heb je te maken met Soulshards. Deze zielsscherven kan je alleen verzamelen wanneer je een npc killed waar je experience voor krijgt (ongeveer maximaal 10 levels onder je). Nou werkt dit allemaal leuk en aardig wanneer je quests aan het doen bent, maar het gaat falikant mis wanneer je wilt PVP’en (player versus player). Je zal merken dat je per gevecht toch al snel 2 a 3 soulshards gebruikt, die je niet makkelijk terugkrijgt. Na een uur PVP moet je dus weer shards gaan halen, die nooit makkelijk dichtbij in de buurt te halen zijn, maar die zich altijd alleen aan de andere kant van de wereld bevinden. Blizzard doet hier niets aan.

Nou ja niets, ze beloven dingen. Soulshards in PVP, geweldig. Drain soul, de spell die actief moet zijn om een soul shard te vergaren is de meest mana inefficiente damage spell uit het hele arsenaal van de warlock, het doet weinig damage en je mag niet geinterrupt worden tijdens het casten, veel succes. Elke zichzelf respecterende speler weet dat je een PVP duel afmaakt met grote instant kills zoals execute, fire blast of Shadowburn, warlocks mogen dit blijkbaar niet.

Waar het op neerkomt is dat ik op level 60 hoogstwaarschijnlijk alleen instance runs zal doen, van PVP zal nauwelijks sprake zijn. Zonde dat blizzard niet gewoon hun fout durft toe te geven en soulshards uit het spel verwijderd, ze zijn onnodig, onhandig en maken ons zwakker dan andere classes in PVP, om over Will of the Forsaken maar niet te spreken.

2: Resident evil 4

Het mooiste spel dat ik ooit gezien heb… mooier dan Doom3, mooier dan Half-Life 2. Het is niet te geloven dat al die kracht uit mijn cube komt. Toch sloeg de verveling na een uur of 4 spelen wel toe. Na World of Warcraft weet ik niet meer of dat nou normaal is of niet.

Het spel zet een fantastische sfeer neer met genoeg creepy geluiden op je op het puntje van je stoel te manouvreren. De weapon upgrades zijn erg leuk gedaan en geeft het spel een RPG-element mee wat zeker niet misstaat. Het schademodel is erg leuk om mee te spelen, iemand in de knieen schieten is soms slimmer dan maar meteen op het hoofd te mikken, en de bijbehorende kick-actie die je uit kan voeren zit goed in elkaar.
Al met al een goede game die toch mijn aandacht niet van WoW wist af te trekken.

Het schijnt trouwens dat veel WOW spelers tussen de bedrijven door veel pokeren. Zo erg namelijk dat ik laatste deze site heb gevonden.

Lone soldier

Lone soldier
Zoals weinigen ontgaan zal zijn is de Battlefield 2 demo al een tijdje beschikbaar. Inmiddels ligt het volledige spel al in de winkel, en hoewel ik dit (nog) niet heb aangeschaft heeft de demo mij al veel plezier bezorgd. Het is een grote verbetering ten opzichte van BF:1942 en BF:V, niet alleen op grafisch gebied, maar ook op de manier waarop je soldaat aanvoelt. Hij rent en raakt uitgeput, een druk op de Z knop laat hem onmiddelijk in het zand van Oman vallen terwijl er een regen van kogels uit zijn M14 een of andere Arabier ernstige maagklachten bezorgt. Als er een granaat naast hem ontploft schaadt dit zijn gehoor en orientatievermogen. Ondanks dit alles heb ik geen behoefte aan datgene waar het spel primair om draait: multiplayer.

Van alle potjes Battlefield 2 demo die ik tot nu toe heb gespeeld, vonden er maar vier plaats op het WereldWijde CyberWeb, daarna was ik het al zat. Hoewel ik nooit zo’n grote fan was van multiplayer heeft een game als World of Warcraft mijn behoefte aan samenspelen met anderen grondig uitgedoofd. De meeste gamers lijken namelijk retards te zijn; in WoW hoefde je het niet te proberen een party te vormen met willekeurige onbekenden, want de kans dat er dan meerdere figuren bij zitten die het niet kunnen laten CAPSLOCK AAN TE ZETTEN BIJ ELKE ZIN, betweterig zijn, onbeschoft of een combinatie van die eigenschappen bezitten was nagenoeg 100%. Het blacklist topic groeide vrijwel elke dag. Dit was de reden dat ik het na 6 potjes Counterstrike destijds al voor gezien hield, en ik in Battlefield 2 nu niet eens meer ga proberen.

Ja, lachen man, jezelf “child_rapist” noemen en gretig gebruik maken van het feit dat de doofus die de server host friendly fire niet heeft uitgezet. Ondertussen ventileert [Qfzl]SuperCow zijn mening over hoe erg de rest van ons, n00bs, wel niet zuigt omdat we niet precies doen wat hij opdraagt, en zo zijn er altijd nog wel een paar autistische freaks die zich scheldend, teamkillend en lamend door de servers verplaatsen. Moge diegenen die zich aangesproken voelen dood neervallen achter hun pc.

Nee, geef mij maar singleplayer. Bots schelden niet, zijn sportief (hoewel soms wat hersenloos), campen niet, en de AI vormt voor een beginnende Battlefield 2 speler een prima tegenstander. Het geeft een goed gevoel om in je eentje op een basis vol bots te rennen en deze eigenhandig uit te roeien. Bovendien heb ik eigenlijk geen behoefte om me te meten met figuren die de game al vanaf de releasedate spelen en waarvan ik waarschijnlijk toch niet win. Waarom samenspelen met irritante idioten als er prima bots beschikbaar zijn om af te schieten en door afgeschoten te worden? Ik snap de behoefte aan multiplayer niet zo. Op World of Warcraft na (dat ik alleen leuk vond wanneer ik samen kon spelen met mede-Gamecommers) zijn er geen multiplayer games te vinden in mijn lijstje met favoriete games.

Ter afsluiting van dit cynische verhaal wil ik jullie graag wijzen op de AI trainer NERO, die hier gratis te downloaden valt. Een aanrader voor mensen met geduld; het trainen van je soldaten kost erg veel tijd, maar het geeft veel voldoening om te zien hoe ze van hersenloze zombies veranderen in echte soldaten die moeiteloos door gangen navigeren, en dat alles zonder voorgeprogrammeerde pathfinding. Vervolgens kan je getrainde legertje het opnemen tegen het leger van iemand anders. Het enige waar je dan “RUSH U N00BS” tegen hoeft te schreeuwen is je eigen prutswerk

De beste game ooit?

Sinds het spelen van World of Warcraft en het uitspelen van Shenmue ben ik mij af gaan vragen hoe mensen zich ooit zo ver kunnen krijgen om een spel “het beste spel ooit” te noemen.

Tijdens mijn gamecarriere ben ik vaak tegen games aangelopen waarvan ik zeker wist dat het de beste games waren die ooit gemaakt waren. Tie fighter, Shenmue 2, Counter-strike. Vaak genoeg heb ik gedacht dat er één enkele game was voor elke persoon die perfectie betekende. Ik begin langzaam op die gedachtegang terug te komen, en begin me te realiseren dat er geen “beste” game is. Games geven je een bepaald gevoel, de games die ik “goed” vind in ieder geval wel. Maar hoe is het verdriet uit de ene game nou te vergelijken met het gevoel van macht uit de andere?

Mafia bracht ons een prachtig verhaal en een nog mooiere sfeer, het bracht ons een wereld zoals we die ons voor konden stellen uit het verleden en ademde er leven in. Ik durf te zeggen dat Mafia de game is die de gangstersfeer het beste over wist te brengen. Dit vertaalt zich echter totaal niet naar een game als Shenmue 2, een spel dat jaren eerder eenzelfde effect bereikte met het Hongkong van 1985. Beter? Neen, anders.

Een exact dezelfde emotie werd bij mij opgewekt in de games Homeworld, een space RTS en Tie fighter/Freespace 2, beide Space Sims. Het betrof een moment wanneer alle hoop verloren was, de muziek die toon goed weergaf (Adagio for Strings in Homeworld, de spelers herinneren het zich allemaal). De speler voelde dat het einde nabij was, tot het moment dat zijn vrienden hem te hulp schoten. De vrienden die je vergaard had over de loop van het spel plaatsten zich tussen jou en de vijand en riskeerden hun virtuele leven voor jou.

Het zijn dat soort momenten die je op de lange termijn herkent als zijnde de eigenlijke redenen waarom je een spel goed of slecht vond. Half-Life 2 was geweldig… zo herinner ik het me… maar ik heb nog geen idee waarom ik dat vond. Echt memorabele momenten waren er naar mijn gevoel zelden en als ze er waren, droegen ze niet dezelfde kracht als de gebeurtenissen in het eerste deel. Wie kan zich niet herinneren dat de scientist dacht gered te zijn, om neer te worden geschoten door zijn potentiele redders in nood?

Ik weet niks meer van Splinter Cell, Mechassault of Prince of Persia: SoT, games die ik stuk voor stuk erg goed vond. Maar het zijn games als Beyond Good and Evil, Shenmue en Deus Ex die voor eeuwig in je geheugen zullen blijven, door de emotionele gebeurtenissen, het verraad, het verlies, de keuze om alles achter te laten wat je hebt om te strijden voor slechts één doel.

Hierdoor komen matige games toch in je geheugen te staan, wanneer toppers vergeten worden. Welke games overleven de test van de tijd? De eerste, want als je niet samen kan praten over hoe geweldig je een game-moment vond, zal het spel langzaam in de vergetelheid raken.

Heineken The Date

Natuurlijk pak je een internationale reclamecampagne groots aan, zeker als je Heineken heet en bijna iedereen je kent.

Het was dan ook niet zo heel raar dat de vorige internationale commercial, “The Entrance”, maar liefst 5 miljoen keer werd bekeken op YouTube. Maar, zo dacht Heineken, dat kunnen we beter, of minimaal nog een keer net zo goed. Kijk daarom mee naar de nieuwe commercial, “The Date”, waarin onze legende laat zien hoe je echt indruk maakt op de dames.

Vergeet een avondje achter je Xbox of PS3, Heineken gooit alle remmen los en gaat over the top. Compleet met een soundtrack in Bollywood stijl.

Mede mogelijk gemaakt door Heineken.

Next Entries